Norma PN-EN 1027

PN-EN 1027 to norma badawcza. Opisuje, jak w laboratorium sprawdzić wodoszczelność okna lub drzwi zewnętrznych, czyli odporność na wnikanie wody podczas „deszczu z wiatrem”. Norma nie nadaje klas sama z siebie. Dostarcza wynik badania, a klasy wodoszczelności nadaje się potem według PN-EN 12208.

Co dokładnie bada PN-EN 1027
Norma definiuje „wodoszczelność” jako zdolność wyrobu do przeciwstawienia się penetracji wody w warunkach badania do określonego maksymalnego ciśnienia Pmax.
W praktyce ocena polega na tym, czy po stronie wewnętrznej pojawia się ciągłe lub powtarzalne zawilgocenie, albo czy woda trafia w miejsca, które mają pozostać suche i nie są częścią kontrolowanego odwodnienia na zewnątrz.

Zasada badania
Badanie łączy dwa czynniki:
1. stały natrysk wody na stronę zewnętrzną
2. przykładanie dodatniego ciśnienia testowego w kolejnych krokach, w regularnych odstępach czasu, aż do pojawienia się przecieku lub do osiągnięcia ciśnienia maksymalnego zaplanowanego w teście

Wynikiem jest Pmax, czyli najwyższe ciśnienie, przy którym wyrób pozostał wodoszczelny przez wymagany czas na danym stopniu ciśnienia.

Spryskiwanie i konfiguracja dysz
Norma bardzo konkretnie opisuje stanowisko natrysku, bo od tego zależy powtarzalność wyniku.

Najważniejsze parametry z normy:
• dysze stożkowe pełnostrumieniowe, z kątem rozpylania w okolicach 120°
• praca dysz w zakresie około 2 do 3 bar
• rozstaw dysz wzdłuż belki około 400 mm
• pozycja linii dysz względem próbki, tak aby zapewnić pełne zwilżanie newralgicznych połączeń, w tym górnych złączy i linii szklenia
• w zależności od wysokości próbki stosuje się jeden lub więcej rzędów dysz. Dla wysokości do 2,5 m zwykle jeden rząd. Powyżej 2,5 m dodatkowe rzędy co około 1,5 m

Ilość wody zależy od metody natrysku (A albo B) oraz wariantu dla większych wysokości:
• dla próbek do 2,5 m: średnio 2 l/min na dyszę dla metody 1A i 1B
• dla wyższych próbek, w dodatkowych rzędach: średnio 1 l/min na dyszę dla 2A oraz 2 l/min na dyszę dla 2B
W normie jest też praktyczna uwaga, że przy mniejszych próbkach część wody może mijać pole zraszania, więc rzeczywisty strumień na powierzchnię bywa zbliżony do około 2 l/(min·m2) dla 1A i około 1 l/(min·m2) dla 1B.

Metoda A i metoda B
Wybór metody natrysku (A albo B) producent dobiera do planowanego usytuowania wyrobu w budynku, na przykład czy jest bardziej osłonięty czy wystawiony na deszcz z wiatrem. Badanie wykonuje się w jednym, wybranym ustawieniu natrysku.

Warunki przygotowania próbki i warunki otoczenia
Norma wymaga, aby próbka była zamocowana tak, jak w użytkowaniu, bez skręceń i odkształceń wpływających na wynik. Wyrób ma być sprawny, czysty i suchy przed startem. Jeśli są nawiewniki, zakleja się je na czas badania. Dodatkowo norma podaje warunki klimatyczne przy próbce oraz czas kondycjonowania przed testem (co najmniej 4 godziny).

Jak czytać wynik w dokumentacji
Wynik z PN-EN 1027 to granica wodoszczelności Pmax w Pa oraz informacja, gdzie i przy jakim ciśnieniu pojawiła się penetracja wody, jeśli wystąpiła.
Na bazie tego wyniku produkt otrzymuje klasę wodoszczelności według PN-EN 12208, czyli klasy typu 7A, 9A albo E z wartością.